شیخ علی بشرویه‌ای از بزرگان منطقه بشرویه و از شاعران دوره مشروطه بود. به گفته منابع، او هم شاعر بود، هم فقیه و هم طبیب؛ و خاندانش نسب علمی خود را به عالمان عصر صفوی، از جمله ملا احمد تونی، می‌رساندند.
نام او بیش از همه با فرزندش، استاد بدیع‌الزمان فروزانفر، پیوند خورده است؛ فروزانفر نخستین درس‌های ادب و شعر را نزد پدر آموخت و به تعبیر نویسندگان، شیخ علی «نخستین شاعرِ» زندگی او بود.