استاد بدیع‌الزمان فروزانفر، بلندآوازه‌ترین فرزند بشرویه، در این شهر کویری به دنیا آمد و نخستین درس‌ها را در زادگاهش آموخت؛ سپس برای ادامه تحصیل به مشهد و از آن‌جا به تهران رفت و در ادب فارسی و عربی، حکمت و علوم اسلامی سرآمد روزگار خود شد.
او سال‌ها استاد دانشگاه تهران بود و در کنار ملک‌الشعرای بهار، جلال‌الدین همایی، عبدالعظیم قریب و رشید یاسمی، از «پنج استاد» ادبیات فارسی شمرده می‌شود. شاگردان بسیاری از استادان نامدار ادبیات ایران در کلاس او پرورش یافتند.
کارنامه علمی فروزانفر بیش از همه با مولانا گره خورده است: تصحیح انتقادی «کلیات شمس» در ده جلد که هنوز معتبرترین چاپ دیوان کبیر است، نخستین تصحیح انتقادی «فیه ما فیه» و پژوهش‌های بنیادینی درباره سرچشمه‌های مثنوی معنوی.
استاد فروزانفر در اردیبهشت ۱۳۴۹ در تهران درگذشت. هر سال در نیمه اردیبهشت، مراسم بزرگداشت او در زادگاهش بشرویه برگزار می‌شود.