بشرویه در منابع میراث فرهنگی به‌عنوان چهارمین بافت خشت و گلیِ بکر و دست‌نخورده ایران شناخته می‌شود و به دلیل داشتن حدود ۲۲ هکتار بافت قدیمیِ منسجم و سالم، به «موزه خشت و گل ایران» و «شهر بادگیرها» شهرت دارد. در برخی رده‌بندی‌ها نیز از آن در شمار پنج شهر تاریخی برتر کشور از نظر اصالت بافت خشتی یاد می‌شود.
این بافت در ۱۷ اسفند ۱۳۸۱ با شماره ۷۸۳۶ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است. آغاز شکل‌گیری آن را به اواخر دوره ایلخانی و سکونتگاهی به نام «گَله‌حوض» نسبت می‌دهند؛ در دوره تیموری روستایی بزرگ و آباد بود و در دوره صفوی به شهری منسجم رسید. زلزله‌های ۱۳۴۷ و ۱۳۵۷ که بافت‌های تاریخی طبس و فردوس را ویران کرد، بشرویه را تا اندازه زیادی سالم گذاشت.
معماری بشرویه سراسر هم‌سازی با کویر است: دیوارهای ضخیم خشتی و کاهگلی، بادگیرهای بلند (بیشتر یک‌طرفه و رو به باد غالب)، سقف‌های گنبدی، حیاط‌های مرکزی کوچک، حوض‌خانه، ایوان و ارسی، و کوچه‌های پیچ‌درپیچ با ساباط‌های سایه‌دار. نمای بیرونی خانه‌ها ساده است و ورودی‌ها با دالان و هشتیِ چرخان، حریم خانواده را نگه می‌دارند؛ در حالی که درون خانه‌ها با مقرنس و گچ‌بری آراسته شده است.
بخشی از خانه‌های تاریخی هنوز مسکونی است و بخشی به اقامتگاه بوم‌گردی، موزه و فضای فرهنگی تبدیل شده است.