آخوند ملاعبدالله بن محمد بشروی خراسانی، که در کتاب‌های رجال و فقه به «فاضل تونی» شناخته می‌شود، از عالمان نامدار شیعه در دوره صفوی و برخاسته از بشرویه است (بشرویه در گذشته از توابع ناحیه «تون» یا فردوس امروز بود و نسبت «تونی» از همین‌جاست).
او پس از تحصیل در خراسان، در حوزه‌های بزرگ آن روزگار به‌ویژه اصفهان و مشهد به تدریس و تألیف پرداخت و به زهد و پرهیزگاری شهره بود.
مهم‌ترین اثر او «الوافیة فی اصول الفقه» است که از متن‌های مهم و اثرگذار علم اصول به شمار می‌رود و عالمان بزرگ پس از او شرح‌ها و حاشیه‌های بسیاری بر آن نوشته‌اند.
فاضل تونی در سال ۱۰۷۱ هجری قمری در سفر زیارت عتبات، در کرمانشاه درگذشت.